خسته ام خسته تر از همیشه.

این بار بغض در گلویم نیست...این منم که در گلوی اویم.

خود خودش مرا بغل کرده !

در این مدت آنقدر ها بغض کرده ام که با نفس کشیدن برایم فرق نکند.

او مرا بغل کرده و دست نوازش بر سرم می کشد.

هر کسی از راه می رسد در روح او می دمد.

می گویم خدایا از این همه آدم چرا او هم خانه ی من شد؟

چرا هر کس جسارت این را به خود می دهد که دست بر زخم های التیام نیافته ی روحم بگذارد؟

و من وحشی تر از همیشه انسانیت را فراموش می کنم.

 

 

 

پنجشنبه ۱۱ شهریور ۱۳۸٩ | ۱۱:۳٧ ‎ب.ظ | بخار چای | نظرات () |